feel free to mail me if you want to have my new place’s address.

few conditions:

1) you don’t know me well

2) you don’t know me well

3) you don’t know me well

4) you’re a friend of mine and i can trust you

i feel emotionally naked when i’m here.

i don’t want to be naked.

byłam tu rok (ta, 28. 09 minął rok) i chyba czas na coś nowego.

może tu wrócę, Tam może mi się nie spodobać, stay tuned.

zuki.91@gmail.com

będę leżeć na plecach, bo na wtedy najlepiej się tęskni.

będę palić świeczki, bo w takim świetle najlepiej się płacze.

będę czytać inteligentne książki i oglądać filmy dla dorosłych, bo wtedy mam o czym rozmawiać ze wszystkimi.

będę pić kawę z mlekiem, bo taka najlepiej mi smakuje.

będę używać numeru 103 zamiast 303, bo moja skóra nie ma już takiego zdrowego koloru, jak kiedyś.

będę kaleczyć sobie ręce pobitymi kubkami, bo mój terapeuta wyjechał.

ktoś zabrał moje myśli.

Mój terapeuta ma na imię Zino, sesja z nim kosztuje dziesięć złotych i trwa średnio dwa – trzy dni. Teraz Zino pojechał na urlop. Nie wiem, kiedy i czy w ogóle wróci. Póki co, mam próbować radzić sobie bez niego i znajdować odpowiednie substytuty.

Wreszcie pogoda odpowiada mojemu nastrojowi i wreszcie uśmiecham się, patrząc za okno. Miałam szczerze dosyć tego słońca, ciepła i wszystkiego, co ludziom kojarzy się z latem. Pada deszcz, po chodnikach walają się liście, ja tulę misie do siebie, palę świece i przekładam kamienie znad morza.

Chciałabym napić się z tobą kawy, tu, teraz. Duży kubek, trzy łyżeczki, odrobina cynamonu, niecałe półtorej łyżeczki cukru i trochę mleka. Potem wrzątek, łyżeczka i powolna degustacja.

mam kofeinowe żyły i nie podoba mi się wcale, że coraz więcej osób wie o moim internetowym mieszkanku z widokiem na Montmartre.

chcę siebie sprzed trzech lat.

tęsknię tak, że boli mnie brzuch, tęsknię jesienią, tęsknię malinową herbatą, tęsknię za ręką i za biciem serca; dawno nie zasypiało mi się tak spokojnie, jak przy tobie.

i jak to było dziś? po zaufaniu.

w łóżku zbiera mi się coraz więcej książek, z każdej wyłapuję po zdaniu i staram się jakoś odnieść do swojego życia.

jak już to mówiłam, przez te książki coraz bardziej się gubię.

słońce gra mi we włosach, papierosy skutecznie duszą głosy wewnątrz mnie.

Placebo.

wmawiam sobie, że tak jest mi dobrze.

a Wy, za dużo o mnie wiecie, stanowczo za dużo.

kiedy wargi zaczną mi krwawić od ich zagryzania?

Czy to nie jest wielka rzecz – znaczyć dla kogoś wszystko?

Pisanie nabiera zupełnie innego smaku, kiedy spoczywa się z nogami opartymi o jednostkę centralną i z klawiaturą na udach. Nie trzeba siedzieć wyprostowanym jak ze szczotką w dupie, można się zrelaksować, co w połączeniu z muzyką wpływa na powolniejsze przebieganie myśli przez głowęi lepsze dobieranie słów. Chociaż może o tym będzie na końcu, kiedy ocenię, jak bardzo udało mi się te wyselekcjonować.

Potrzeba mi kubka parującej kawy i zapalonego papierosa. Cóż z tego, jeśli papierosa nie miałabym z kim wypalić, a kawy z kim wypić. Potrzeba mi zdecydowanie wolnego dnia [tak, tacy ludzie jak ja też często sypią banałami]. Po prostu, zeby posiedzieć z dobrą muzyką i swoimi myślami przed domem, a tą jesienią może wyszłoby mi jeszcze lepiej myślenie o sprawach czysto egzystencjalnych. Mam już trochę dość biegania od samego rana, śpieszenia się wszędzie, załatwiania spraw w pośpiechu, ślęczenia przy lampce nad słowami i symbolami, które nie mają dla mnie sensu. Zdecydowanie nie mam siły na to, jestem zmęczona i absolutnie na  n i c  nie mam ochoty i to wcale nie jest tak, że ostatnio ciągle mam złe dni, K., nie bądź, proszę cię, hipokrytą.

Czytam książki dla pseudo intelektualistów, ktoś tam tworzy o bólu istnienia przejawianym przez zachowania alkoholika albo Żyda_Onanisty. Czasem po prostu chciałabym siąść w łóżku z paczką czipsów i Pamiętnikiem Księżniczki, częścią146489468, ale ludzie [a kiedyś i ja sama] dużo perorowali o powadze, obowiązkach, tym co wypada i nie wypada, i odpowiedzialności. Zatem nie mogę mieć osiemnastu lat i czytać książek dla nastolatek. Muszę mieć osiemnaście lat, głowę przepełnioną wyrzutami sumienia i półki zapełnione Literaturą. Jak przystało na humanistę.

Ale Prousta wcale nie chcę przeczytać dlatego, że to wypada i ktoś na mnie przychylniej spojrzy. Może po siódmym tomie i do mnie przyjdzie le temps decouvert.

Jesień, moi mili.

Zatem wychładzamy organizmy, prowadzimy rozmowy, palimy papierosy i uśmiechamy się pod nosem, licząc, że nikt i tym razem nie zauważy czegoś innego. Czegoś, co w oczach.

Wydawać by się mogło, że moja egzystencja nie jest zbyt ciekawa ostatnimi czasy; zaczyna się o 05:45, kończy zazwyczaj w okolicach 21:30, kiedy mówię, że pierdolę wszystko i idę do łóżka. Jestem zmęczona tym wszystkim, co mi się do niczego w życiu nie przyda, a na dodatek mam miliard nowych obowiązków i chyba bez kalendarza się w tym roku nie obejdzie.

Nie piszę tutaj, bo w tym wieku odczuwam potrzebę prowadzenia jakiegoś bloga, czy coś. To nie chodzi o to. To jest po prostu nieskatalogowany segregator myśli, mój strumień świadomości i karta choroby, którą przechodzę nieprzerwanie od kilkunastu miesięcy. Jest w porządku, jest biały kubek, są koraliki na nadgarstkach i nutella. Ja po prostu piszę tu po to, bo lubię się spowiadać samej sobie nawet, jeśli nikt z Was nie ma pojęcia, z czego się spowiadam. A słowem pisanym zawsze prościej.

kocham tamten czas.